Gwiazdy, w których blasku poznaliśmy się,
dziś toniemy w nich jak Titanic,
po środku morza łez, na samym dnie.
Bezlitośnie unosimy się na fali miłości,
gorzkiej namiętności…
Nasze serca w rytm sztormu już wtopiły się,
jednak nasze dusze nie boją się,
bo wiedzą, że jutro też wzejdzie dzień…
Blask słońca rozjaśni te smutne oczy, które płakały nie raz,
będą błyszczeć jak te gwiazdy, co zabrały nam czas.
Kiedyś odnajdziemy swój ląd, gdzie nikt nie znajdzie nas,
gdzie w jedną całość na wieki połączy nas świat