Przepraszam za to, że często się śmieję,
choć czasem by zapłakać warto,
za to, że czasem mam nadzieję,
na lepsze jutro z lepszą kartą.
Za to, że słyszę i, że piszę,
choć lepiej nie mieć uszu potem,
za to że w naszą błogą ciszę
wchodzę z butami i łomotem.