Tak łatwo jest sądzić innych,
Tak łatwo jest dawać rady,
Dostrzegać w oku kruszyny
Najmniejsze nawet wady.
U innych drobina brudu
W olbrzymią górę wyrasta,
Którą się widzi bez trudu
Z drugiego końca miasta.
Lecz belki we własnym oku
Nikt jakoś dojrzeć nie może,
Bo lepiej się widzi z boku,
Tam, gdzie sąsiada zboże.
I tak chodzimy z belkami,
Na własne kalectwa ślepi,
Nic też dziwnego, że z nami
Nasz dom i rodzina cierpi.
I chyba już czas najwyższy,
By w Biblię spojrzeć, jak w lustro,
Wyciągnąć belki, łzy otrzeć
Miłości bożej chustą.